Als je achterom blijft kijken heb je nooit zicht op wat er komen gaat…
Met mijn hoofd in de wolken
Vanaf mijn nieuwe schrijfplek heb ik uitzicht op de lucht. Op de wolken die mij een mooi schouwspel laten zien. Al schrijvende droom ik weg en geef mijn dagdromen de tijd om te groeien… De bomen in de verte hebben een meditatieve uitwerking op mij als hun lange takken met hun blaadjes meedeinen op de sterke wind. Het klinkt als een onstuimig woeste zee met hoge golven. Ik fantaseer dat ik met mijn voeten in het water sta en bij iedere terugtrekking van het water mijn voeten dieper in het zand zakken. Alsof ze naar het punte van de aarde worden getrokken. Steeds steviger sta ik in het water. Daar. Op die plek. In de zee. Ik kan de zilte lucht haast ruiken en een voorbij vliegende meeuw maakt het plaatje bijna compleet. Het geratel van een grasmaaier in de verte en geluiden van een klussende buurman halen mij terug uit mijn dagdroom. Laten mij … Lees verder
Subtiel
“Nog even over onze bruiloft. Wij houden niet van standaard hè, dus dat is best lastig hoor. Ik wil dus wel gewoon in het wit trouwen, maar nou zei m’n moeder dat ik – om niet standaard te zijn – subtiel een accent kan leggen.” Huh? Wat bedoelt je moeder daar dan mee? “Nou, ik snap precies wat m’n moeder bedoelt. Dus ik heb bedacht – en John vindt het ook een tof idee – dat ik rode accenten wil.” Rood? Is dat subtiel? “Ja, dus ik op zoek naar rode schoenen. Die vond ik ook wel, maar die waren echt té rood hoor.” Dan is het niet subtiel meer… “Precies, dus ik op zoek naar witte trouwschoenen met een rode zool. Nou, die zijn dus echt niet te vinden!” Oh nee? Dat is ook gek. “Ja, gek he? Dus heb ik witte trouwschoenen gekocht met m’n moeder vorige week. En toen dacht ik: ik … Lees verder
Vrij zijn van gedachten
Wat lijkt mij dat fijn. Dat ik, zonder nadenken, gewoon ga schrijven. Dat ik iedere dag een blog maak en online zet. Minstens één keer per dag. Dan ook nog eens heel goede en lange blogs. Als ik dan tóch aan de schrijverij ga, dan ga ik nu (eindelijk) écht dagelijks mijn Morning Pages schrijven (naar aanleiding van ‘The Artist’s Way – online cursus’ die ik zelf geef), gelijk als ik uit bed kom. Als ik nog fris ben. Al schrijvende zal ik vrij zijn van gedachten. Omdat ik dan dagelijks veel schrijf. Steeds meer schrijf ook. Zin krijg in schrijven. Haast als verslavend automatisch dagelijks minstens 1.000 woorden schrijf, naast alle oefeningen die ik mijzelf heb opgelegd. Dan ga ik ook, in één keer, alle schrijfcursussen afmaken waar ik eerder mee begon. Afmaken waar ik aan begon, ruimte maken en mezelf oprechte aandacht geven. Omdat ik schrijf. Doordat ik schrijf. En als ik schrijf ben ik … Lees verder
Op stroom (2)
Als die verveling er is, geen woorden, dan is er geen inspiratie, dan schrijf ik maar wat van me af, [nav The artist Way - Online Cursus] onzin dingen en dan ineens is er een woord waar ik dieper op in ga. Nu lees ik in mijn opschrijfboekje dat ik sinds kort zo vaak mogelijk bij me heb, om te schrijven als ik iets zie of denk of droom: Start van een nieuwe reis. Start van een ontdekkingstocht. Oeps, ze was toch al begonnen? Hoezo nieuw. Nieuw elan, dat wel. Meer en andere woorden dan toen. Bredere kijk op het leven gekregen. Gekregen en gegeven, woorden pen ik neer, keer op keer. Waar zal de reis naar toe gaan, waar zal ze eindigen. welke stations doe ik aan. waar stap ik uit om wat beter om mij heen te kijken, om breder te kijken. Station? Ga ik met de trein, of met meerdere vervoersmiddelen. Waar zullen mijn woorden … Lees verder
Poen
… geld, doekoe… wat zouden we zijn zonder? Kunnen we zonder? Willen we zonder? Wil of kan ik zonder? Ik ben er al jaren mee bezig; met geld. Vooral het uitgeven ervan… Ik was er een ster in. Op mij kon de economie bouwen. Als er een prijs was geweest voor sjoppen had ik er met stip op 1 zeker eentje ontvangen. Ik draaide vele omzetjes in vele winkels. Jaaa ze zagen mij graag komen. “Hallo Els. Een theetje?” Ja tuurlijk. “Kijk, de nieuwe collectie is weer binnen” maar m’n gretige oogjes en graaierige handjes hadden dit allang in de smiezen. M’n ogen gleden langs de rekken en m’n handen langs de stoffen. Intussen werd de thee geserveerd. Koekje… Zeker, dank je, en eigenlijk hoorde ik het al niet meer …. Drie tassen later liep ik buiten Ik huppelde, de zon scheen, mijn aankopen dansten met me mee! Totdat…. ik een aantal jaren geleden mijn … Lees verder
Rijk leven zonder geld
Wij duiken in containers. Oftewel, Dumpster Diven doen wij. In Wenen. Maar aangezien er in Nederland relatief gezien twee keer zoveel weggegooid wordt door supermarkten, zou ik zeggen: Doe je mee? En dat schrijf ik terwijl ik geniet van het Sirius Camembertje dat mijn Lief(ste) me aanreikt, jawel, uit de container natuurlijk. Wij kregen zomaar een sleutel aangeboden van een diva met wie wij in een toen pasgeboren vriendschap samen kwamen. Nou ja, voor mij niet zómaar. Wat je zaait zal je oogsten en ergens aandacht aan geven en stapjes zetten is zaaien. Een tijdje eerder had ik namelijk met vriendinnen gekeken naar mogelijkheden in Rotterdam en plannetjes gemaakt. Wat eerder ondersteunde ik een geliefde die, door mij geïnspireerd, ook uit het geldsysteem stapte. Wiens koelkast leeg was. Zij ging naar een ‘Durf te vragen‘-sessie en ik dacht: “Ik ga een Durf te vragen doen in het winkelcentrum.” Ik kwam terug met kisten vol groente en … Lees verder
Mocro’s Double Black – Zwerven in de stad
Een gewone middag in een gewone Amsterdamse straat. Het is een schrijfdag, en om de eenzaamheid daarvan te doorbreken heb ik met een vriendin afgesproken. Als centraal punt kozen we een winkel, waar ik buiten op haar wacht. Een voorzichtig zonnetje breekt door. Ik ben vroeg, dus zet ik mijn tas neer en ga in kleermakerszit op de stoep zitten. Normaal gesproken verplaats ik me doelgericht naar de plaats van bestemming. Ik breng als schrijver geconcentreerde uren door in rumoerige cafeetjes en ontmoet mensen in lieve koffietentjes, struin door winkels en musea. Van de zon geniet ik op een terras of in het park. Zomaar zitten op straat is er doorgaans niet bij. Gelukkig is het nooit te laat voor nieuwe dingen, dus ik installeer me met mijn eeuwige notitieboek op schoot, mijn trouwste schrijfvriend. Doe maar gewoon Het ongewone van deze handeling blijkt algauw, als de bakker naar buiten loopt met een kopje koffie. … Lees verder
Hoeveel vrienden heb jij?
Om precies te zijn heb ik 59 Facebookvrienden. Dat is niet eens zo veel. In het echt heb ik maar een paar goede vriendinnen, een handje vol. Facebook is leuk om op de hoogte te blijven van het wel en wee van oude vrienden die ik een beetje uit het oog ben verloren, oud-collega’s met wie ik altijd fijn contact had, huidige collega’s, de buren, ouders van vriendjes van de kinderen en die paar echte vriendinnen natuurlijk. Ook ben ik lid van een paar besloten groepen en ik like en deel pagina’s die ik aansprekend vind. Wat post ik zelf? Hoe ik me voel? Nee, dat gaat niemand wat aan. Dat ik gisteren ruzie had met mijn vriend? Nee, dat zet ik niet op het internet. Ik post alleen anekdotes waar ik blij van word, waar ik om moet lachen. Of leuke belevenissen met mijn kinderen. Of gave adresjes en events, een soort tips voor … Lees verder
Niets menselijks is mij vreemd. Ook mijn ego-gedrag (h)erken ik, als ik mezelf “Wat leuk: dat heeft ze van mij” hoor denken…