Al met al had ik vorige week best wel een zware dag… emotioneel gesproken dan… ik zal even uitleggen waarom…
Zoals in mijn profiel al staat ga ik per 1 juli uit dienst bij mijn huidige werkgever en ik had de afspraak staan om gister rond een uur of één alle spullen bij mijn oude baas in te leveren. Op zich verliep de dag prima: ‘s morgens alle spullen bij elkaar gezocht, nog wat administratie geregeld, out-of-office van mijn zakelijke account ingesteld. Daarna hop de trein in. Mijn lease-auto heb ik namelijk al vóór mijn fietstocht naar Santiago ingeleverd. Aangezien ik die alleen zakelijk gebruikte zou dat voor mijn gevoel anders alleen maar gedoe geven. In Bodegraven werd ik vervolgens opgehaald door een (bijna ex-) collega en met hem ben ik vervolgens meegereden naar het (bijna ex-) kantoor. Onderweg hebben we nog even samen een kop koffie gedaan en uitgebreid bijgepraat over hoe het met hem persoonlijk gaat en over hoe het er in het bedrijf nu aan toe gaat.
Daar werd ik “an sich” niet vrolijk van. Feitelijk hoorde ik bevestiging van de energetische trend die ik in het laatste kwartaal vorig jaar al voelde opkomen, bevestiging van de signalen dat het voor mij goed zou zijn afscheid te nemen van deze werkgever. Natuurlijk heb ik dit voor mij gehouden en niet continu geroepen “zie je wel” of “dat dacht ik al” of “dat is nou precies waarom ik ben weggegaan”. Het was duidelijk dat mijn (bijna ex-) collega het er al zwaar genoeg mee heeft om zich in dat emotionele geweld staande te houden, dus dat soort opmerkingen zouden hem niet helpen. Bovendien zijn dat soort opmerkingen in feite oud gedrag, manieren van reageren die wij ons hebben aangeleerd vanuit het zich willen manifesteren van één of ander eigen ego.
Een ego dat zich enorm goed vindt, graag wil laten zien hoe goed hij zaken heeft ingeschat, en daar uiteindelijk dan toch weer een bevestiging voor wil hebben vanuit een stukje inherente onzekerheid van het ego zelf.
Uiteindelijk waren we redelijk bijgepraat over de gang van zaken op kantoor en kon ik mijn spullen gaan inleveren.
Natuurlijk ontkom je er in een dergelijke situatie niet aan om bij te “moeten” praten met alle mensen wiens blikveld het jouwe kruist tijdens je wandeling door kantoor. Iedereen geeft aan te willen weten “hoe je fiets reis is geweest”, “hoe je je voelt”, “wat je allemaal hebt meegemaakt”. Tegelijkertijd echter wordt veelal na enkele minuten al duidelijk, door middel van schuifelen, klok kijken en andere non-verbale signalen, dat men feitelijk nog een flink aantal dingen te doen heeft en dus eigenlijk geen tijd meer heeft voor een dergelijk gesprek. Maar ja hoe breek je een dergelijk gesprek zonder gezichtsverlies ten opzichte van collega’s op correcte wijze af. Nu ben ik op dat soort momenten niet iemand die het anderen dan makkelijk maakt. Ik ben niet iemand die dan snel even een opmerking maakt om de aandacht op een ander onderwerp te richten, iemand die dan een kwinkslag maakt om de stemming om te laten staan, iemand die een opmerking maakt over tijd of het feit dat ik toch nodig weer door moet. Ik ben iemand die dan observeert, gewoon bekijkt wat er allemaal door de ander heen gaat, iemand die afwacht, gewoon omdat het volgens mij niet nodig is dat ik die rol van stemmingbreker per sé op mij neem.
Ondertussen had zich een groepje (bijna ex-) collega’s om mij heen verzameld die als een vlucht regenwulpen met mij mee fladderde terwijl ik trefzeker en stap na stap de plek naderde waar het “moment suprême” zou gaan plaatsvinden: het overhandigen van de laatste fysieke attributen die mij nog verbonden met mijn werkgever. En precies op het moment dat ik het heilige der heiligen binnen had kunnen stappen, het moment dus waarop iedereen zich verlost kon voelen van de situatie en zich weer terug zou kunnen spoeden naar de werkplek, om dat wat zeer nodig nog moest gebeuren zo snel mogelijk uit te gaan voeren, precies op dat moment dus stelde iemand de vraag die net een niveau-tje dieper ging dan het vluchtige gesprek tot dan toe: “Wat ga jij nu verder eigenlijk doen ?”
In één keer voelde je de vlucht regenwulpen vaart minderen en neerstrijken. Hier had men geen rekening mee gehouden. Dit was inderdaad een vraag die iedereen op de lippen had gelegen maar die niemand had durven stellen; hetzij uit een gevoel van onbehagen of je dit soort persoonlijke vragen wel kan stellen in het bijzijn van zoveel andere mensen, hetzij uit angst voor de mogelijke diepgang die in een dergelijke vraag verpakt kan zitten, wellicht uit angst voor de tijd die het beantwoorden van die vraag zou gaan kosten. Je voelde een stilte neerdalen over de groep, maar tegelijkertijd een verwachtingsvolle stilte… En toen ben ik gaan vertellen. Over datgene waar mijn energie naar toe gaat, over de zaken waar ik werkelijk passie voor voel, over het feit dat ik dingen wilde gaan doen, zaken wilde gaan aanpakken, waar ik tot dat moment nooit tijd voor had gehad, nooit de mogelijkheden voor had gekregen. En tegelijkertijd vertelde ik ook over de wijze waarop ik een en ander wilde gaan neerzetten, en over het tijdspad dat ik daarbij voor mezelf in gedachten had. En nadat ik was uitgesproken bleef het stil… voor sommigen wellicht ongemakkelijk stil…
Dit was een gesprek geworden met duidelijk meer diepgang dan gemiddeld genomen, met meer diepgang dan men in een zakelijke omgeving bij de koffie automaat gewend was. Dit was een gesprek geworden met een hoog “food for thought” gehalte, een gesprek waarin dingen werden aangestipt waar men nog eens over moest nakauwen. Na een periode die voor sommigen een oneindigheid moet hebben geleken, en voor anderen waarschijnlijk in een oogwenk voorbij vloog, kwam uit de groep de verlossende opmerking. Uit de groep kwam de opmerking “Dat past bij je”, “Dat zie ik je inderdaad wel doen”. Aangevuld met “Gaaf dat je dit zo vol passie weet te vertellen”. En ieder die dat snel beaamde kon weer legitiem zijn weg gaan, kon weer achter het “eigen” bureau plaatsnemen en de voor die dag noodzakelijke acties uitvoeren. Maar er waren natuurlijk ook (bijna-ex) collega’s die de essentie van wat besproken werd snapten en oppakten en door middel van aanvullende opmerkingen in de trend van “de moed (niet) hebben”, “ook eigen ideeën en wensen hebben”, en “gebonden zijn vanwege pensioen en salaris” aangaven dat ze er nog eens over gingen nadenken.
Uiteindelijk heb ik om een uur of twee alle spullen ingeleverd en verliet ik als vrij man het kantoor… En ik voelde me blij…
… Maar ‘s avonds voelde ik ook verdriet… verdriet vanwege het keurslijf waar veel mensen inzitten en ook zo in blijven zitten… verdriet vanwege de gouden ketenen waar mensen zich zo makkelijk met handen en voeten door laten binden… en ook verdriet vanwege de energie drain die dat legt op de betreffende mensen en het levensgeluk dat zij zich daardoor laten ontnemen. En dat soort dingen raakt me…
Kortom, bij elkaar was het emotioneel gesproken best wel een zware dag…
